Bron: Tijdschrift Intiem 2 november 2002
Via het internet raakt Sanne in contact
met Martijn. Na een aantal weken
intensief chatten en sms'en volgt er een
ontmoeting. En er volgt een vrijpartij. En
daardoor komt Sanne's leven volledig
op z'n kop te staan...
Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd. Na een reeks emotionele gebeurtenissen in het nog jonge leven van Sanne stort haar wereldje in februari 2001 in. De relatiebreuk met vriend Stephan is de druppel. "Iedereen die me lief was liet me in de steek. Op mijn Zesde is mijn vader gestorven. Dat was natuurlijk een enorme klap voor me. Maar samen met mijn moeder en mijn broers wist ik mijn leven toch weer op te pakken. Daar kwam verandering in toen mijn moeder een nieuwe vriend kreeg. Ik kon het niet zo goed met hem vinden. Toch probeerde ik opnieuw om weer van het leven te genieten.
Als in 1996 ook de moeder van Sanne komt te overlijden, ontstaat er echt een breuk tussen Sanne en haar stiefvader. "We konden gewoon niet meer samen door één deur. Op de een of andere manier botste het gewoon. Ik was op mijn zeventiende wees, en hij was natuurlijk zijn vrouw verloren. We konden niet met ons verdriet bij elkaar terecht. Vandaar dat ik toen op mezelf ben gaan wonen. Mijn toenmalige vriendje Sander heeft me toen heel goed geholpen, maar na een relatie van twee jaar zijn we toch uit elkaar gegaan. Via het internet ben ik toen in contact gekomen met Stephan. Dat klikte meteen en al snel kregen we een relatie. Omdat ik op mezelf woonde is hij bij mij ingetrokken. Stephan was echt de ware voor mij, het ging hartstikke goed tussen ons en ik zat na jaren ook weer echt lekker in mijn vel. Totdat hij begin 2001 een punt zette achter onze relatie. Ik was kapot van verdriet, want ik hield nog heel veel van hem."
Na een aantal moeilijke maanden, waarin het verdriet om haar ouders ook weer sterk aanwezig is, krabbelt Sanne toch weer overeind. "In het begin haatte ik Stephan heel erg. Ik heb toen ook weer intensief contact gezocht met Sander, met wie ik een goede band heb gehouden na onze breuk. Hij wist me op te beuren en langzaamaan durfde ik weer te glimlachen. Vandaar ook dat ik in augustus 2001, een maand of vier na de breuk met Stephan, weer behoefte had aan warmte en liefde. Ik had Stephan nog wel eens gesproken, hij wilde graag vrienden blijven, maar ik vond het nog te moeilijk om met hem om te gaan. Samen met Sander heb ik toen, meer voor de grap, een profiel van mezelf op een chatsite geplaatst. Sander had ook zijn profiel geplaatst en samen deden we een wedstrijdje wie de meeste reacties zou krijgen. Ik weet niet meer wie er gewonnen heeft." Al gauw komen er verschillende reacties binnen op het profiel van Sanne. Met een aantal onderhoudt ze gewoon een leuk chatcontact, maar de reacties van de dertigjarige Martijn spreken haar heel erg aan. "Zijn mailtjes kwamen heel gemeend op me over. Hij reageerde heel goed op het overlijden van mijn ouders en de breuk met Stephan. Zelf had hij ook net een relatie achter de rug. Omdat hij ook al wat ouder was, vond ik hem heel volwassen. Daar had ik op dat moment behoefte aan."
Er ontstaat een intensief chatcontact en al gauw wordt er ook over en weer gebeld en gesms't. "Ik vond wel dat hij erg pushte om me te zien, ik had duidelijk te kennen gegeven dat ik het gewoon fijn vond om met hem te praten en te chatten. Ook had hij af en toe seksueel getinte mailtjes, maar daar trok ik me niet zoveel van aan. Ik ging er in ieder geval niet op in. Ik vond hem heel leuk, maar ik dacht nog helemaal niet aan een ontmoeting of een relatie."
Als ze een maand of twee met elkaar chatten en bellen, het is dan oktober 2001, moet Martijn voor zijn werk een weekje naar Amerika. Vanuit Amerika geeft hij te kennen dat hij Sanne mist en dat hij haar na terugkomst wil ontmoeten. "Hij zette me min of meer voor het blok. Hij wist het zo te brengen dat ik eigenlijk geen nee kon zeggen. Bovendien was ik ergens ook wel nieuwsgierig naar hem, en als het niet zou klikken dan wist ik dat ook meteen. De woensdag na terugkomst belde hij me op dat hij langs wilde komen. Ik had die week herfstvakantie dus ik kon niet zeggen dat ik het druk had met school. Een uur na zijn telefoontje was hij bij mij. Ik had het er nog met Sander over gehad - en met Stephan die inmiddels ook weer af en toe in beeld was - en die vonden het wel leuk voor me. Ze wisten ook van zijn ietwat opdringerige mailtjes en telefoontjes af, dus ze waarschuwden me wel dat ik voorzichtig moest zijn. Maar omdat het met Stephan ook allemaal goed was gegaan, dacht ik er niet zo over na. We hebben die middag gezellig gekletst. Ik genoot van zijn aandacht en het voelde goed. Ik was niet verliefd, maar had wel het idee dat er misschien een mooie vriendschap zou kunnen ontstaan. Toen hij weer naar huis ging, vroeg hij of ik de volgende dag naar hem wilde komen. Het leek mij wel leuk om zijn huisje eens te zien, dus heb ik ja gezegd."
De volgende dag, een donderdag, stapt Sanne het huis van Martijn binnen. "Het gevoel dat ik de vorige dag had, was weg. Ik vond dat Martijn zich anders gedroeg dan de dag ervoor. Er hing een rare sfeer.
"Normaal ga ik
nooit meteen
met een jongen
naar bed.Maar
die dag wel..." Hij zei bijna niets en we hebben eerst zonder een woord te wisselen naar een film zitten kijken. En opeens, voor ik goed en wel in de gaten had wat er gebeurde, lagen we te zoenen op de bank. Hij vroeg of ik met hem mee wilde gaan naar de slaapkamer en ik heb ja gezegd. Ik kan niet uitleggen waarom, want normaal ga ik niet meteen met een jongen naar bed, maar die dag dus wel. Voor ik het wist lag ik te vrijen met een jongen die ik pas één keer eerder had gezien. Na het vrijen deed Martijn opeens heel vaag. Ik vond hem de hele dag al raar, maar nu begon hij erover dat hij nog weg moest voor zijn werk. Het kwam er op neer dat ik na het vrijen meteen moest vertrekken. Ik vond het niet leuk, maar ik dacht dat hij misschien écht dringend weg moest."
Ontdaan pakt Sanne haar spullen bij elkaar en gaat ze weer terug naar huis. "Ik voelde me heel raar. Zou die jongen me alleen maar gebruikt hebben voor de seks? Had hij alleen maar lief tegen me om me het bed in te krijgen? Ik wilde het niet geloven, ik wilde hem een kans geven om het uit te leggen. Maar toen hij de volgende dag zijn telefoon de hele dag uit had staan, terwijl hij dat ding anders altijd aan stond, wist ik eigenlijk al genoeg. Het viel me nog mee dat hij later op de avond terugbelde. Hij vertelde me dat hij nog niet toe was aan een nieuwe relatie. Toen wij de dag ervoor hadden liggen vrijen, waren alle beelden van zijn ex weer boven gekomen. Het leek hem verstandiger om het wat rustiger aan te doen, maar hij wilde wel vrienden blijven. Daar had ik totaal geen behoefte aan. Ik hoefde hem nóóit meer te zien." De dagen erna praat Sanne veel met Sander over haar relatie met Martijn. Ze snapt niet dat ze zo blind heeft kunnen zijn voor zijn mooie woorden. Ze wil die jongen echt nooit meer zien. "Ik voelde echt helemaal niks meer voor die jongen. De manier waarop hij me had behandeld... Nu was ik nooit verliefd geweest, maar ik vond het niet de moeite om ook maar íets voor hem te voelen. Ik kon het zelfs niet opbrengen om hem te haten. Ik wilde het gewoon zo snel mogelijk vergeten en weer verder met mijn leven. En ik was er van overtuigd dat het me zou lukken. Totdat ik de zondag na onze vrijpartij een bultje op mijn schaamlip voelde. De gedachte aan een soa(seksuseel overdraagbare aandoening red.) schoot heel even door mijn hoofd, maar eigenlijk dacht ik meteen daarna dat het een puistje was of zo. Martijn en ik hadden het immers veilig gedaan, dus het kon onmogelijk een soa zijn. Ook dacht ik - net als iedereen - 'zoiets overkomt míj niet!' Toen er steeds meer bultjes kwamen en ik me ook steeds beroerder begon te voelen, werd ik toch wel ongerust. Omdat Sander wist dat ik met Martijn naar bed was geweest - en hij me al vaak genoeg naakt had gezien, we waren immers twee jaar een stel geweest - vroeg ik of hij er naar wilde kijken. Hij verzekerde me dat het gewoon onschuldige bultjes waren. Misschien was mijn huid gewoon een beetje geïrriteerd. Ik wilde dat ook geloven, dus toen heb ik het er maar bij gelaten. Totdat ik halverwege de week grieperig werd: hoofdpijn, misselijk, diarree en doodmoe. De bultjes zaten nu ook overal: rond de hele schaamstreek en ook rondom mijn anus. Het deed heel erg zeer. Als ik wilde plassen had ik het gevoel dat ik in brand stond en ontlasting deed zo'n pijn; ik werd gewoon bang om te eten en te drinken, want dan zou ik weer naar het toilet moeten. In een paar dagen tijd was ik echt hartstikke beroerd geworden. Mijn vermoeden dat het om een soa ging werd steeds groter, maar ik durfde echt niet naar de huisarts te gaan." Op zondag, ruim een week na de vrijpartij, is de pijn echt ondraaglijk. Elke beweging is Sanne te veel. Ze belt Sander en hij komt meteen naar haar toe. Als hij Sanne ziet, dwingt hij haar min of meer om naar de dokter te gaan. Samen gaan ze naar de weekendarts in het ziekenhuis. "Gelukkig kreeg ik een vrouwelijke arts. Zij wist me meteen te vertellen dat ik inderdaad een soa had. In mijn geval ging het om herpes genitalis. Ik begreep er niets van; ik had veilig gevreeën met Martijn. En in mijn vorige relaties had ik nooit ergens last van gehad. Dus hoe kon ik dan een soa hebben? De arts vroeg me toen of Martijn me ook oraal had bevredigd. Dat was zo. Ze vroeg me ook of hij een koortslip had. Ik zei dat ik dat niet wist, maar dat ik dacht van niet, anders had ik het wel gezien. Ik snapte ook niet precies wat dat voor invloed had op het feit dat ik nu een soa had. Ik dacht dat je alleen een soa op kon lopen als je zonder condoom had gevreeën. We hadden het veilig gedaan, dus het kón geen soa zijn."
"Ik voelde me
heel vies, het
liefst stond ik de
hele dag onder
de douche"


De arts legt Sanne uit dat ze het virus misschien ook al langere tijd bij zich draagt. Dat ze misschien al besmet is door een vorig vriendje, maar dat het virus tijdens het vrijen met Martijn pas actief is geworden. "Het was zelfs mogelijk dat ik het virus in me had en dat het door spanningen, stress, alcoholgebruik of een verkeerde eetgewoonte tot uiting was gekomen. Dat wilde ik allemaal niet geloven: ik had nog goed contact met mijn ex-vriendjes en geen van hen had ooit problemen gehad, ik was ook niet opeens anders gaan eten, had niet meer stress dan voorgaande jaren en hield op z'n tijd wel van een glaasje sterke drank. Martijn móest de oorzaak zijn. De arts adviseerde me toen om nog eens contact met hem op te nemen, misschien dat er dan meer duidelijkheid was. Verder zei ze me dat ik meteen medicijnen moest gaan innemen om de aanval (de bultjes, hoofdpijn, diarree, moeheid) te onderdrukken. Binnen de korte tijd werd ik overspoeld met informatie. Ik had wel eens gehoord van een soa, maar wist ik veel wat het verder allemaal inhield. Ik dacht dat je gewoon een paar dagen een kuurtje zou krijgen en dat je er dan weer vanaf zou zijn. Maar dat zag ik dus helemaal verkeerd. Ik had levenslang: het herpesvirus zou altijd in mij aanwezig blijven. Het kon zijn dat het bij deze ene aanval zou blijven, maar het kon ook zijn dat ik eens in de zoveel weken of maanden last zou krijgen van die bultjes en alles wat er nog meer bij een aanval komt kijken. De herpes kon zich ook verplaatsen naar andere delen van mijn lichaam, zoals de ogen en benen. Het enige voordeel was dat de aanvallen waarschijnlijk steeds minder heftig zouden worden, omdat mijn lichaam antistoffen aan het maken was."
Het doktersbezoek zet het wereldje van Sanne volledig op z'n kop. Ondanks dat ze al ernstig rekening had gehouden met een soa, schrikt ze heel erg van de woorden van de arts. Hoewel ze Martijn nooit meer wil zien, moet ze hem spreken. "Ik was helemaal ontdaan na mijn bezoek aan de dokter. Het liefst wilde ik alleen zijn, maar ik moest Martijn spreken. Ik wilde weten of hij me had besmet. Toen ik belde kreeg ik een vrouwenstem aan de lijn. Ik vroeg of Martijn me terug kon bellen. De stem vroeg toen of ze iets door kon geven. Ik heb gezegd dat ze door kon geven dat hij me een soa had bezorgd! Later die avond belde hij me terug. Hij reageerde een beetje overdondert op mijn telefoontje. Hij zei dat hij een paar weken eerder een koortslip had gehad, maar hij begon ook meteen over zijn ex. Misschien had zij hem wel het virus gegeven. Hij zei dat hij het zou proberen te achterhalen en dat hij een afspraak zou maken met de dokter. Meteen de volgende dag belde hij terug met de mededeling dat hij het niet had. De dokter had hem helemaal binnenstebuiten gekeerd en het was onmogelijk dat hij het had. Op dat moment geloofde ik hem, maar nu ik wat meer over herpes en het onderzoek erna afweet, weet ik dat hij me heeft voorgelogen. Een dokter kan niet meteen zien wat er aan de hand is als je geen symptomen vertoond. Daar gaan een aantal testen overheen. Hij liet me voor de tweede keer barsten."
Terwijl Sanne voor de tweede keer probeert om Martijn te vergeten, wordt ze wel elke dag aan hem herinnert. "Ik kreeg een kuur voor drie dagen. Vijfmaal daags moest ik het medicijn Aciclovir slikken. Verder kreeg ik ook zalf, Zovirax. Dat droogt de blaasjes uit. Na de kuur ben ik weer naar de dokter gegaan, ze heeft weer naar mijn blaasjes gekeken. Ze zaten er nog wel, maar de kuur was goed aangeslagen, ze waren uitgedroogd. Toch moest ik mijn kuur nog twee dagen volgen, omdat het mijn eerst aanval was geweest, en een vijfdaagse kuur dan beter de herpes bestrijdt."
Na de kuur gaat het wel wat beter met Sanne, maar het zal uiteindelijk een maand duren voor ze weer helemaal de oude is. "Lichamelijk ging het vrij snel weer redelijk met me, ik was wel heel moe, maar geestelijk had ik een zware klap opgelopen. Allerlei vragen spookten door mijn hoofd. Zou ik vaak ziek zijn? Hoe moest ik het tegen bekenden vertellen? Zou ik wel kinderen kunnen krijgen? Zou ik ooit nog een vriendje krijgen? Ik zag mijn toekomst heel somber in. Ik voelde me ook heel vies, het liefst stond ik de hele dag onder de douche. Ik ging me ook heel afstandelijk gedragen als er een ander in de buurt was: ik was bang dat ik hem of haar zou besmetten."
Voor de buitenwereld houdt Sanne het op een flinke griep. De meesten geloven haar, behalve een nichtje. "Ze kwam op ziekenbezoek en vroeg me gewoon op de man af wat ik nu werkelijk mankeerde. Ik heb haar toen eerlijk verteld dat ik herpes genitalis heb. Ik merkte aan haar reactie dat ze ook nog niet precies wist wat herpes of een soa in het algemeen nu precies inhield. Zij was niet de enige: mijn beste vriendin en Stephan reageerden ook geschokt toen ik ze vertelde wat het voor mijn verdere leven betekende. Zij vatten het heel goed op, toch durfde ik het niet aan mijn familie te vertellen. Ik wilde eerst weten hoe de ziekte zich verder zou ontwikkelen. Als ik vaak ziek zou zijn zou ik het aan een grotere groep mensen vertellen, anders zou ik het voor me houden. De enige aan wie ik het nog heb verteld, is mijn klassementor. Ik was al een maand niet meer op school geweest, hij moest toch weten waarom. Wat als ik weer een aanval kreeg? Hij was de eerste die echt wist wat het inhield om herpes te hebben, hij stelde me enorm gerust en zei dat ik tijdig moest aangeven als het niet ging."
De aanvallen blijven weg en Sanne probeert het leven weer gewoon op te pakken. In januari 2002 moet ze stage lopen voor haar opleiding. Ook dit keer verzwijgt ze haar ziekte, totdat ze weer heel emotioneel wordt. "Ik vond dat ik toen weer open kaart moest spelen, wat als ik opeens heel ziek zou worden. Ze moesten dan weten wat er aan de hand was. Gelukkig reageerde het bedrijf er goed op."
"Veel mensen
krijgen een
verkeerd beeld
als ze horen dat
je herpes hebt"
Sinds ze haar ex Stephan heeft vertelt dat ze herpes heeft is hun contact weer verbetert. "Hij stond meteen voor me klaar en ging op zoek naar meer informatie over herpes. Hij heeft me enorm gesteund en mijn oude gevoelens voor Stephan wakkerden weer aan. Maar wat moest ik ermee? Ik kon toch moeilijk een relatie met hem aangaan. Ik wilde niets liever, maar ik was als de dood dat ik hem zou besmetten. En ik kon van hem niet verlangen dat hij wel voor mij koos, maar dat de seks voortaan altijd met condoom moest of dat er zelfs helemaal geen sprake was van seks. Als ik zo'n aanval zou krijgen, kon ik niet eens naar de wc, laat staan dat ik dan aan seksueel contact moest denken. Ik had het daar ook wel met Stephan over, maar dan meer in algemene termen."
Het contact tussen Stephan en Sanne wordt toch steeds hechter. Op een gegeven moment kunnen ze er allebei niet meer om heen: ze zijn weer verliefd op elkaar. "Onze start was heel moeizaam, vooral als het om het lichamelijke aspect ging. Ik wilde niet dat hij me aanraakte. Voorzichtig aan is het lichamelijke contact weer gegroeid en inmiddels hebben we ook weer seks. In het begin vond ik dat heel moeilijk. Als we met elkaar aan het vrijen waren, zag ik Martijn weer voor me. Maar na verloop van tijd ging het beter. Het is niet meer zo spontaan als vroeger, ik controleer me altijd heel goed voordat we vrijen en als ik er last van heb, of ik voel me niet lekker, dan vrijen we gewoon niet. Gelukkig heb ik nog maar drie aanvallen gehad, dus in dat opzicht is het niet zo'n grote belemmering op ons seksleven. De impact op het gewone leven vind ik groter. Na het douchen gooi ik mijn handdoeken gelijk in de wasmachine, uit angst dat het virus in andere spullen gaat zitten. Ik mag niet meer alles eten, maar ik vind dat ik af en toe wel mag zondigen. Ik zou eigenlijk geen alcohol meer mogen, maar als ik op stap ben lust ik wel een borreltje. Dat zijn een aantal directe problemen, maar in de toekomst krijg ik hopelijk ook nog te maken met een zwangerschap. Omdat ik herpes heb, kan een zwangerschap gevaarlijk zijn. Als ik een aanval zou krijgen tijdens de zwangerschap, dan moet ik meteen naar het ziekenhuis. De herpes kan dan gevaarlijk zijn voor het ongeboren kind. Mocht ik tijdens de bevalling zo'n aanval hebben, dan moet het kindje met een keizersnee ter wereld komen. De kans op besmetting is dan heel erg groot. Het feit dat ik het heb is nu wel wat meer naar de achterkant geschoven, maar soms word ik er weer keihard mee geconfronteerd. Sinds een maand ben ik nu aan een nieuwe baan begonnen, ik heb ze nog niet verteld dat ik herpes heb. Ik durf het niet, ik ben bang dat ze me dan anders gaan behandelen of in het ergste geval zelfs na mijn proeftijd weer wegsturen. Ik wil dat ze me eerst leren kennen als Sanne en niet als Sanne met herpes. Ik wil het ze heel graag vertellen, maar ik ben bang dat ze meteen een verkeerd beeld krijgen. Vandaar dat Stephan en ik een tijdje geleden een internetsite hebben samengesteld: www.herpeschannel.nl. Op de site vind je veel informatie over herpes. Over een tijdje willen Stephan en ik ons ook gaan verdiepen in andere soa's; zoals chlamydia en gonorroe, maar voorlopig richten we ons alleen op herpes. Door de reacties uit mijn directe omgeving merkte ik dat er nog veel onwetendheid was over soa's. Tot nu toe hebben we al best veel reacties gekregen, ook van jongens. Bijna iedereen mailt ons dat ze niet wisten dat herpes een ziekte was die je je leven lang bij je draagt. Nadat de site in de lucht was gegaan heb ik ook mijn familie en die van Stephan op de hoogte gebracht. We wilden de site onder onze eigen naam plaatsen en we wilden niet dat ze via via te horen kregen dat ik herpes had. De moeder van Stephan reageerde heel goed, mijn familie had er meer problemen mee. Ze hebben het niet direct gezegd, maar ik merk het aan hun houding. Ik hoop dat ze er over een tijdje anders over denken, want ik weet nu dat herpes niet vies is. Het is iets waar ik mee moet leren leven, maar ik heb er weer zin in. Samen met Stephan richt ik me nu alleen nog maar op de toekomst, onze toekomst