Wat is Herpes? Al eeuwen lang bestaat het herpesvirus, maar in deze eeuw kwamen onderzoekers er pas achter dat het virus niet alleen op de huid zit, maar zich nestelt in een zenuwknoop.
Herpes is een ziekte die veroorzaakt wordt door het herpes simplex virus (HSV). Dit is een van de meest voorkomende virussen bij de mens en komt overal ter wereld voor. De herpesvirussen hebben als kenmerk dat ze na infectie levenslang in je lichaam blijven in een min of meer sluimerende vorm. Je bent dan drager van het virus. Het virus dringt het lichaam binnen via het slijmvlies of de huid. Het virus vermenigvuldigt zich in de geïnfecteerde huid of slijmvlies en verspreidt zich naar de lymfeklieren in de buurt van de infectieplaats, die daardoor tijdelijk groter en pijnlijk kunnen worden. Zo lang de afweer intact is, wordt de aanwezigheid van het virus niet gemerkt. Maar zodra de weerbaarheid wordt aangetast, bijvoorbeeld door stress, menstruatie, een griepje, slecht eten of het gebruik van geneesmiddelen krijgt het virus kans om een ziekte te veroorzaken. De herpesvirussen zijn zeer besmettelijk.
Het virus wordt verspreid via slijmvliezen of huidcontact, waarbij je moet denken aan: orale, vaginale of anale seks. Door sperma, bloed of andere lichaamsvochten kan het virus niet overgedragen worden. Je kan het virus niet oplopen door uit een vuil glas te drinken of via een toiletbril, omdat het virus snel dood buiten het lichaam.
Het virus kan verschillende malen terugkeren en dat wordt dan een aanval genoemd. De eerste aanval is vaak het ergst. Hoe vaker je een aanval heb gehad, hoe groter de kans is dat het minder wordt. Gemiddeld genomen kun 4 à 5 keer per jaar een aanval terugkeren. Sommige mensen zullen er nooit meer last van hebben, maar dat houdt dan niet in dat het virus weg is. Het virus is dan niet meer actief.
De waarschuwingssignalen van een terugkerende aanval komen meestal 12 tot 24 uur van te voren, op de plekken waar de vochtblaasjes zullen ontstaan. Hieronder staan een aantal waarschuwingssignalen:
- wat roodheid in een klein gebied
- verdoofd, pijnlijk, jeukend, koud of stekend gevoel op de plekken waar het zal ontstaan
- pijn in het been of billen
- soms hoofdpijn of koorts
Herpes bestaat uit de volgende types: - Herpes simplex type 1, verwekker van de zogenaamde koortslip
- Herpes simplex type 2, veroorzaakt herpes rond de geslachtsorganen
- Varicella Zoster, beter bekend als waterpokken en gordelroos
- Epsteim Barrvirus, veroorzaker van de ziekte van Pfeiffer
- Cytomegalovirus
- Humaan herpes virus type 6, ook wel bekend als de zesde ziekte
De volgende symptomen kunnen voorkomen: - jeuk, branderig gevoel en pijn rond de geslachtsdelen
- vaginale afscheiding
- griepachtige verschijnselen, zoals hoofdpijn, spierpijn en koorts
- bloedverlies bij het plassen
- opgezette klieren in de liesstreek
- pijn tijdens de ontlasting
- het pijnlijke gebied kan zicht uitbreiden naar billen en dijen
- blaasjes gevuld met vocht of zweertjes op de schaamlippen, penis, anus of de baarmoedermond
Er werken verschillende middelen tegen het herpesvirus, waaronder virarabine (Vira-A), idoxuridine (Herpid) en aciclovir (Zovirax). Van deze is aciclovir het veiligst en het effectiefst en het heeft de andere grotendeels vervangen.
De diagnose van een HSV-infectie van huid en slijmvlies wordt meestal op het klinische beeld gesteld. In een groot aantal gevallen van herpes rond de geslachtsdelen is het klinische beeld echter niet duidelijk. Laboratoriumonderzoek kan een, op grond van het klinische beeld, gestelde diagnose ondersteunen of een herpesinfectie aantonen. Microscopisch onderzoek van schraapsels uit huid of slijmvlieswondjes kan een voor herpesinfectie kenmerkend beeld opleveren. Ook kan een herpesinfectie van de baarmoedermond, d.m.v. microscopisch onderzoek van een uitstrijkje, worden aangetoond. De kweek van het virus is de meest betrouwbare methode voor het aantonen van een herpesinfectie. Door middel van het bloedonderzoek kunnen antilichamen tegen HSV worden aangetoond, waarmee achteraf een besmetting kan worden bevestigd.Om de diagnose te bevestigen, worden uitstrijkjes van een blaarbodem naar speciale laboratoria gestuurd voor kweek. De resultaten kunnen al binnen 48 uur beschikbaar zijn. Bloedonderzoek kan het bewijs leveren van eerdere infecties of aanwijzingen geven voor recente infectie als het aantal antilichamen toegenomen is.
